خنده از دیدگاه روانشناسی

اینها سوالاتی است که ممکن است ذهن ما را مشغول کند. ما پاسخ این سوالات را گردآوری کردیم و با مشورت با «پوریا پاکرو» روانشناس و مشاور به این نتایج جالب رسیدیم و گپ و گفتی داشتیم با «امید زندگانی» بازیگر سینما و تلویزیون در مورد همین موضوع که خواندنش خالی از لطف نیست.
امید زندگانی برعکسِ ظاهر آرام و متینش اتفاقاً کاملاً خوش‌خنده است و در صحبت‌های خود در مورد سوژه این شماره ما که انواع خندیدن بود، گفت: اتفاقاً تز من در دانشگاه در مورد «نقش حرکت در شخصیت‌ها» بود که از نقاشیِ روی غارها شروع می‌شد و تا همین موضوعات «خنده» ادامه داشت و صحبت در مورد اینکه آیا شناخت و تحلیل یک شخصیت کافی است، یا باید روانشناسی حرکت‌های آن شخص را هم دانست.
خندیدن اصلاً به معنای «غیرجدی بودن» نیست.
هر حرکتی که در زندگی، جزیی از رفتار و زبان ارتباطی آدم‌ها باشد، جدی است؛ یعنی اگر نتوانیم از یکی از این ابزار استفاده کنیم، نمی‌توانیم ارتباط کاملی برقرار کنیم و نمی‌توانیم اصل مطلب را انتقال داد.
متاسفانه زندگی‌های امروزیِ زندگی، کاملاً فردی شده است و در دنیای مجازی قرار گرفته است. حتی در این دنیا برای خنده‌ها هم آیکون‌هایی تعریف شده است؛ به شکل یک صورتِ گِرد که نه بینی دارد نه گوش، نه چاق است نه لاغر و نه یک صورت کامل که فقط با تغییر یک خط به عنوان لب، احساس‌ها را انتقال می‌دهد و حتی افرادِ جدی هم در مقابل شنیدن یک جوک، ممکن است همین آیکون را بفرستند و یک فردِ خوش‌خنده و شوخ‌طبع هم همان آیکون را می‌فرستد. خندیدن، تصویری از احساس است.
یک لبخند، یک عمر خاطره می‌سازد.
خیلی وقت‌ها تظاهر به لبخند و خوشحالی را من هم انجام می‌دهم. ما بازیگرها به نسبت کارمان، گاهی محیط کار و لوکیشن‌مان می‌شود کل محیطِ زندگیمان و شهری که در آن زندگی می‌کنیم و وقتی مردم را می‌بینی، مجبوری به خاطر اینکه او می‌خواهد از تو احساس مثبت دریافت کند، لبخند بزنی. حالا ممکن است تو در شرایط بدی مثل مشکلاتی در زندگی باشی، یا حتی بیمار باشی، یا حال خوبی نداشته باشی؛ اما به هر حال باید لبخند بزنی؛ زیرا آن شخص فقط دو یا سه دقیقه با تو در ارتباط خواهد بود و آن دو سه دقیقه می‌تواند کل سرنوشت خاطره‌ی تو را در ذهن آن شخص رقم بزند .
خوش به حالِ الکی‌خوش‌ها
افرادی هستند که بی‌دلیل و زیاد می‌خندند و ما آنها را به «الکی‌خوش بودن» متهم می‌کنیم. باید بگویم که خدا را باید شکر کرد که آنها خوش هستند. هر چند جا و شرایطی که در آن هستیم، خیلی مهم است و اینکه کجا بخندیم. به نظر من، از خنده‌ی یک انسان می‌شود به شخصیتش پی برد. همانطور که می‌توان از طرز گریه کردنِ یک شخص، پی به رفتارهای او برد. به عنوان مثال، شخصی که با صدای خیلی بلند می‌خندد، درست است که شادی خودش را انتقال می‌دهد؛ اما در عین حال خودخواهیِ خود را نیز نشان می‌دهد.
شاید در اتاقی دیگر، مریضی وجود داشته باشد و شاید در آن جمع، شخص یا اشخاص غمگینی وجود داشته باشد. بعضی اوقات در یک جمع ممکن است همه به یک موضوعِ خاطره‌انگیز و واقعاً خنده‌دار بخندند؛ اما یک نفر در آن جمع تنها به لبخندی اکتفا می‌کند. ما متوجه می‌شویم که بار غم این شخص، خیلی بیشتر از شدت آن هیجان و شادی است.
اخموها جذاب‌تر نیستند.
من به‌شدت با مدهای رفتاری مخالفم. متاسفانه غیر از پوشاک به‌تازگی رفتارهایی هم مد شده است. یک زمانی در سینمای ما چهره‌ی ایرانی گم شد؛ یعنی ما دیگر کمتر بازیگرانِ چشم و ابرو مشکی دیدیم و چشم‌رنگی‌ها سینما را احاطه کردند و همین اتفاق در رفتار‌ها نیز افتاد و به‌مرور، قیافه‌گرفتن هم مُد شد. ما فکر می‌کنیم هر چه بیشتر قیافه بگیریم، باشخصیت‌تر هستیم؛ در صورتی که خندیدنِ با اخم و قیافه، لحظه‌ای است و اگر آن شخص یک صحبتِ کوچک بکند، آن موقع است که باید تصمیم بگیریم که اصلاً شخصیتی وجود دارد که در مورد آن صحبت کنیم. این ژست‌ها فقط به درد عکس گرفتن می‌خورند، نه زندگی!
لبخند مودبانه و لبخند حقیقی
لبخند مؤدبانه، به‌طور معمول، هنگام احوالپرسیِ سریع یا تصدیقِ مؤدبانه‌ی چیزی به‌کار می‌رود. هیچ حرکت قابل تشخیصی در چهره دیده نمی‌شود و فقط گوشه‌های لب به سمت بالا حرکت می‌کنند؛ نوعی ادای احترام و نشان دادن محبت در دیدار اولیه با یک شخص که می‌خواهیم حسنِ نیتِ خودمان را به اثبات برسانیم .
لبخندِ حقیقی هنگامی دیده می‌شود که تغییرهایی در رفتار ایجاد شود که نشان‌دهنده‌ی خوشایند بودن یا لذت بردن از چیزی باشد. به همین دلیل، «حقیقی» نامیده می‌شود؛ زیرا از شادیِ واقعی به‌وجود می‌آید. وقتی از موضوعی رضایت‌مان حاصل می‌شود و خشنود می‌شویم، لبخند حقیقی می‌زنیم .
نشانه پیروزی
یکی دیگر از موقعیت‌هایی که آدم بی‌اختیار می‌خندد، موقعیت برتری و پیروزی است. برای مثال وقتی یک تیم ورزشی، بازی را می‌برد، در چهره‌ی بازیکنان، این خنده را می‌بینید. این خنده هم از آن خنده‌هایی است که لبخند را به لبِ بقیه هم می‌آورد؛ البته به این شرط که در تیمِ بازنده نباشند! در این نوع خنده معمولاً افراد به بالا می‌پرند و دست‌های خود را بالا می‌برند، یا می‌دوند و همچنان لبخندِ پیروزی می‌زنند.
برای مسخره کردن
متاسفانه مسخره کردن هم از دلایلِ خندیدنِ نوعِ بشر به شمار می‌رود. مسخره کردن ظاهراً برای تحقیر دیگری است؛ اما در واقع در پاسخ به تمایلات سرکوب‌شده‌ی افراد اتفاق می‌افتد. برای همین هم، خنده‌های ناشی از مسخره کردن، عصبی و کشدار است و اصلاً دلچسب نیست. از قدیم گفته‌اند: «با هم بخندیم، به هم نخندیم»؛ اما معمولاً برخی از افراد این حرکتِ ناپسند را خیلی دوست دارند و یکی از سرگرمی‌هایشان، تمسخر کردن دیگران و خندیدن به آنهاست. این نوع خنده اصلاً زیبا نیست .
لبخندِ هیجان‌زده و لبخند از سرِ تعجب و شگفتی
لبخندِ هیجان‌زده شامل دو حس است: هیجان و شادی. ما در این حالت، لبخند ِحقیقی را همراه با علامت‌هایی مانند بالا بردن ابروها و ایجاد خطوطِ افقی در روی پیشانی مشاهده می‌کنیم. وقتی از موضوعی هیجان‌زده و خوشحال می‌شویم، معمولاً می‌خندیم. البته به همراه حرکات فیزیکی، مانند پریدن، بالا بردن دست‌ها یا حتی تکان دادن سر .
آیا شده کسی شما را سور‌پرایز کند و به خودتان بیایید، ببینید دارید می‌خندید؟! این خنده ناشی از تعجب است و از آن خنده‌هایی است که بقیه را هم به لبخند وامی‌دارد. البته وقتی واقعی باشد، اصلاً از همان مواردی است که آدم را لو می‌دهد که برای مثال از هدیه خوشش آمده یا نه؛ چون نمی‌توان مصنوعی‌اش را در صورت ایجاد کرد. این حالت در لحظه به وجود می‌آید؛ به همین دلیل نمی‌توان حالتی دروغین را برایش در نظر گرفت. ما در لحظه، خوشحال یا غمگین می‌شویم. این لحظه آنقدر کوتاه است که نمی‌توان تصمیم گرفت که الان بخندم یا نه؟ تا قبل از تصمیم گرفتنِ ما، مغز عکس‌العملِ خود را نشان می‌دهد.
خنده همراه با اخم
برخی از افراد وقتی می‌خندند، اخم هم می‌کنند که معمولاً در بعضی از افراد چهره‌ی جذاب‌تری به آنها می‌دهد. این نوع خنده بیشتر در میان سوپراستارها دیده می‌شود. آنها تلاش می‌کنند متفاوت باشند؛ حتی در نوع خندیدن.
خنده با دهانِ کج شده
وقتی دهانِ کسی موقع خندیدن کمی کج می‌شود، بیشتر نشان می‌دهد که شیطنتی در آن است. شاید مثلاً قصد سربه‌سر گذاشتن دارد. در این حالت، کمی گوشه‌ی لب رو به پایین است و چشمانِ فرد هم، به شخص مورد نظر زل زده است. این حالت نشان‌دهنده‌ی شخصیتِ سرزنده و شیطنت‌وار کسی است که معمولاً در این حالتِ خنده، در حال فکر کردن است.
خنده با فک افتاده
این نوع خنده هم، از نوع غیرواقعیِ خنده است. در واقع ما وقتی می‌خندیم، کمی فک‌مان پایین‌تر می‌آید؛ اما اگر خنده‌ی مصنوعی باشد، فک کمتر پایین می‌آید و نشان می‌دهد که فرد احتمالاً برای داشتنِ این لبخند، تمرین کرده و الان خنده‌اش طبیعی و ناشی از احساسش نیست.
خنده زورکی
خنده‌ی زورکی، عصبی است و بیشتر پیامِ استرس را منتقل می‌کند. گاهی هم برای عوض کردن حال و هوای حاکم و گاهی هم برای همراهی با جمع است؛ یعنی فرد دلش می‌خواهد با این گروه همراه باشد. در بعضی مواقع، فرد شرایطی که در آن است را دوست ندارد؛ اما بنا به دلایلی نمی‌تواند جمع را ترک کند و مجبور به تحمل شرایط است که در این ‌صورت گاهی مجبور به لبخند‌های زورکی می‌شود.

/ 2 نظر / 74 بازدید
سی سیب

[دست][دست][دست][دست][دست][دست]

شيدا

سلام از وبلاگت خيلي خوشم اومد به منم سر بزن و آدرس وبلاگتو واسم بزار تا بتونم هر روز من و بقيه بازديد کنندگان بهت سر بزنيم محلي که وبلاگتو ثبت ميکني بزرگترين دايرکتوري وبلاگ نويسان ايران است و فوق العاده پر بازديد.حتما بيا و لينکتو ثبت کن .مرسي.